Ik kwam Helen weer tegen. Ze schuifelde en bedelde op het stationsplein voor Rotterdam Centraal. Zwaar bepakt en bezakt was ze, er hingen allerlei plastic tassen aan haar lichaam. Ik was benieuwd wat er allemaal in zat.

Enthousiast vertelde Helen over wat ze een paar dagen daarvoor aan de hemel had zien staan, terwijl ze ‘s avonds laat over de West-Kruiskade liep: een grote wolk in de vorm van een mensenhand. Dat had absoluut iets te betekenen, maar wat? Ze raakte er nauwelijks over uitgepraat, en ik beloofde Helen dat als ik ooit een hand aan de hemel zie staan, ik aan haar zal denken. ✋🏽