Ik zat gisterenavond laat in de metro van Den Haag naar Rotterdam en zag Bram (40) zitten. Onderweg naar huis was hij op z’n laptop een (Engelstalig) gedicht aan het schrijven, over een vervelende ruzie die hij eerder die avond had met een goede vriend. Op die manier probeerde hij het akkefietje (zo noemde hij het) van zich af te schrijven en een plek te geven.

Even later trok hij zijn paarse jas uit en ging hij los met een kendama, een Japans spel waarbij je een houten bal hoog moet zien te houden. Bram vertelde dat hij ADHD heeft. Hij bleef geen moment stilstaan, dat moet gezegd worden. Ik maakte veel foto’s voordat ik eindelijk had gevangen waar ik naar opzoek was.

Bram dus: een mooi mens en een mooie ontmoeting, ergens tussen de Hofstad en de havenstad.