Na afloop van Koningsdag viel ik met de neus in de boter. Of beter: middenin een verhaal. Ik fietste over het Heemraadsplein (Rotterdam-West) dat vol stond met afgedankte zooi, spullen die na de vrijmarkt waren achtergelaten omdat niemand ze wilde kopen. Ik fotografeerde het tafereel en werd aangesproken door Kes (25, Rotterdammer).

Kes was voor de Pauluskerk afgedankte schoenen aan het verzamelen, die ze in een grote tas deed. Bij de Pauluskerk (opvangplek voor dak- en thuislozen, verslaafden, ongedocumenteerden) is de laatste tijd veel vraag naar schoenen (vooral mannenschoenen), slaapzakken en andere spullen waar een mens directe behoefte aan heeft. Kes nam me mee naar een enorme berg schoenen aan de rand van het plein. Meerdere mensen waren daar aan het rondneuzen, opzoek naar bruikbare exemplaren. Er lagen genoeg goede schoenen in die berg, maar het vinden van paren was lastig.

Het was een gek gezicht. Tussen de schoenen lag een afgedankte klok en die klok stond stil; de poëzie lag deze avond letterlijk voor het oprapen. Toen ik op mijn fiets stapte zag ik nog net een klein legertje schoonmakers van de gemeente de resterende schoenen in een vuilniswagen gooien. Met haast en zonder verdere vragen.